Nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken, yıllar çabucak geçiyor..

-

 

Bazen blogda yazdıklarını okuyorum.

Takipçilerin deniz kenarında mutluluk pozlarını beğenmişler ama ışıklar sönünce içindeki kelebek mezarlığını fark etmemişler.    

Satırlarından damlayan hüzün, aniden bastıran bir sel gibi önüne ne katarsa sürüklüyor. Nehir kenarında durmuş anılarının denize akışını seyrediyorsun.


Bak şu giden mezuniyet töreninde ‘baba senin hakkını nasıl öderim’ dediğinde ‘iban atarım’ diyen mavi gözlü devle şakalaşmaların olsa gerek.

Şu da yüksek lisans diplomasını alınca hissettiğin duygu olmalı. Arkadaşlarından biri ‘sen şimdi ne oldun demişti,’ ‘hiç aynı’ demiştin. Sessizlik olmuştu.

Şu giden üniversite öğrencileriyle yaptığın söyleşi mi? Yeni bir takım elbise almıştın. Heyecandan notlarını karıştırmıştın. Hukukun üstünlüğü mü neydi..

Şu paramparça sürüklenen şeyse aşk galiba. ‘Çok iyisin ama..’ diye başlayan cümleler. İyi olmanın yetmediğini öğrenmen yıllar aldı. Bir ip atıp kurtarsan mı acaba, boşver akışına bırak.

Bir çivi çakmalısın akıp giden zamana ve anılarını o çiviye bağlamalısın. O anılar ki seni sen yapan yegane şey, parmak izin..

 

‘Yılbaşını değil, doğum gününü kendine milat olarak almalısın’ demişti bir yazar.  

Mucizeler sınırlı sayıda ve güncelleme gelmiyor artık bilmelisin. Sürümün geçmiş.

O yüzden aynı şeyleri yapıp farklı sonuçlar beklemek ahmaklık. Hele olmasını beklediğin şey başkalarının inisiyatifine bağlıysa.

Bu zamana kadar dinlediğin öğütler neyi değiştirdi? Farklı davrandığın anlarda -başarısız bile olsan- seni motive eden neydi, dibe vurmak mı, yalnızlık mı, çaresizlik mi?

Gerçek zenginlik, her şeyini kaybettiğinde geride kalanlardır.. 


Sen doğum günlerine burun kıvırırken ‘küçük bir pasta bile olsa kutlama yapmayı unutma’ demiştim. Hala aynı fikirdeyim. 

Sen bütün fırtınalara rağmen o küçük çocuğu bu yaşa getirdin, kendinden başka kimseye zarar vermeden. 

Sahildeki taşı kımıldatmadan, ağaçtaki son yaprağı düşürmeden.

Göç etmeyen güvercinlerin beyaz ve narin yerlerini çizmeden.. 

Ey ruhum, her zaman yanında olamasam da seni düşünmediğim tek bir gün bile olmadı.

İyi ki doğdun..


15/02 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

the sinner veya ufak tefek kesikler..

-
  (The sinner dizi inceleme, yüksek doz spoiler içerir) Herkes içinde boş odalarla doğar. Kutsal kitaplara göre iyi bir mizaçla yaratılan insana ait bu odalar önce anne baba, sonra kardeşler ve arkadaşlar tarafından bir şekilde doldurulur.  Gerilim/polisiye kategorisindeki bu hikayede Harry Ambrose (Bill Pullman) insanın karanlık odalarının önünde duran ve onlara ışık tutmaya çalışan, alışık olmadığımız türden bir cinayet masası dedektifi olarak karşımıza çıkıyor. Hikaye birinci sezonda, eşi ve oğluyla göl kenarında piknik yapan Cora Tannetti (Jessica Biel) adındaki sıradan bir kadının herkesin gözü önünde tanımadığı bir kişiyi meyve bıçağıyla dramatik bir şekilde öldürmesiyle başlıyor. Dedektif Harry bir cinayet soruşturması için oldukça basit ve kısa sürede kapatılacak bu olayı kapatmıyor çünkü cinayeti bir yap-bozun ne olduğu ortaya çıkmış ama tamamlanmamış, gelip geçerken insanı rahatsız eden o eksik parçası gibi görüyor.      Önce rutin bir dav...
Devamı

geriye doğru bakıp hüzünlenen bir çift çocuk gözü..

-
   Dini bayramların kendine has bir mutluluğu, yorgunluğu, karmaşası ve yalnızlığı vardır. Çalışmak zorunda olanlar dışında bayram sabahı yalnızlığının, bekleyen ve beklenen için bir hüzün bulutu gibi insanın içine çöktüğünü düşünürüm.  Bu steril yalnızlıkla baş edemeyecek olanlar için son dakika biletleri vardır ancak ya en pahalısından uçak yolculuğunu ya da ek seferlerin yorgun suratlarında, gazı kaçmış muavin kolası tadında bir otobüs yolculuğunu göze almaktır bu. Yine de şeker ve çikolata reklamlarında aile fertleriyle topluca yenen bir akşam yemeği gözleri yaşartır ve bayram yolculuğuna çıkılır.    Otobüs yolculuğunu tercih edenler için otogarların yarı ciddi, yarı laubali havası sizi karşılar önce. Şanslıysanız ‘nereye hemşerim, hemen İstanbul var’ sınavını geçip peron numarasını ararsınız. Neon ışıklarıyla yazılı lokanta isimlerinin bir harfi sönüktür nedense. Sivrisinekler için yapılmış elektro-şok aletinin altında, mercimek çorbasının başında bekle...
Devamı

kalbimin en doğusunda..

-
                 Bugün benim doğum günüm.. Geçen sene bugün kendime yazdığım mektubun üzerinden 365 gün geçmiş ama dün gibi. Boş kaldığım zamanlarda bir şeyler yazmaya çalışıyorum. Bunu profesyonel olarak değil, kırlentin arkasında, halının altında, kirli sepetinde unuttuğum dağınık duygu ve düşüncelerimi bir araya getirmek için yapıyorum. Hani eve giden son otobüsü kaçırdığınızda, halanız öldüğünde, Galatasaray’a yenildiğinizde, sabah akşam televizyonda ‘yuh artık’ dediğiniz sosyolojik girdabın içinde boğulduğunuzda, kadın ve çocuk cinayetlerinde hissettiğiniz yumruklanmış, kanatılmış duygular. Pandeminin tek iyi tarafı uzakta olduğunuz için katılamayacağınız kurs ve eğitimlerin beklenenden kısa sürede hayatımıza girmiş olmasıdır belki de. İşte, neden ve niçin yazmalıyım sorularına cevap aradığım bir gün Yeşim Cimcöz’ün sanal yazıevi programını izlemiştim. Yeşim Hoca yazmaya başlamadan bir ritüel belirleyin; sevdiğiniz bir kalemi ...
Devamı